Kendimi Satırların Arasında Ki Boşluğa Bıraktım

Kendimi Satırların Arasında Ki Boşluğa Bıraktım

Kendimi Satırların Arasında Ki Boşluğa Bıraktım – Neden böylesine özlem dolu yazıyorsun diyorlar…ı….

Bir derdim var dedim kimse anlamadı.. Yandım yağmurlar söndürmedi… Yana yana kül oldum.. Külümden kalanları da böyle yazılara döktüm…

Oysa ki bilmiyorlar ben sadece sevdim…. insanlar yazıyor sandı…

Öyle güzel bir yol sevdirdi ki bana onu… Bu yol da yürüdükçe özlem ağırlaştı.. hüzne bulandım….

Tek keyfim hüzün düştüğü gecelerde demli bir çay ve o unutulmaz şarkılar oldu…

reklam

Belkide herkesin bir gün çıkmak isteyip de cesaret edemediği bu yolda benim yolculuğum gerçekten yüreğinize değen bir kor oldu…

Kendimi satırların arasında ki boşluğa bıraktım.. Ve gidiyorum o bilmediğim uzaklara.. iyi insanların yaşadığına inandığım o gökyüzünün mavisine doğru…

Gitmekle geçecek mi bilmiyorum ama sanki geçecekmiş gibi gidiyorum işte….

Yaşadıkça insan neler öğrenmiyormuş…

İlaçların yan etkisi olduğunu biliyordum ama şimdilerde güvendiğim insanlarında yan etkisi olduğunu öğrendim….

Tabi yapay olunca ve hergün kullanınca yan etkileri daha belirgin oluyor..

O kadar yakınlık gösteriyorlar ki.. Gerçek dost sanıyorsun… Sonra kulağına öyle şeyler geliyor.. Gidip araştırıyorsun herkes öylesine mahsum.. öylesine iyi niyetli ki.. Sanki o dedikoduyu kendi kendine çıkarmışsın gibi hissediyorsun…

Neden insanlar böylesine acımasız…

Neden hep sevdigimizle vurmaya çalışıyorlar…

Tek can alıcı noktam sevdiğim olduğunu bildikleri halde… Bana neden bu acının iki katını yaşatmaya çalışıyorlar…

Gerçi zaman geçtikçe bunlarıda unutuyorsun… Umursamıyorsun.. Onlar geçiyor bir şekilde de,geçmeyen şeyler var..

Canımızı yakan o günler geçse de boğazımızda düğüm gibi kalan şeyler…

Geçip giden o kadar şeye inat kalbimden bir türlü gitmek bilmeyen şeyler…

Uzun zamandır geceleri uyuyamıyorum… Eskiden uyursam geçer diye umut ettiğim herşeyin uyusam da geçmeyeceğini biliyorum artık…

Bana lazım olan tek şey sendin aslında…. Çıktığım bu yolda itinayla biriktirdiğim tüm kelimeleri bizi anlatmak için kullanıyorum ama çıkmaz yol gibi bir yere kadar ilerleyebiliyorum…

Sanki birşeyler engel oluyor ve biz seninle bir araya gelip tekrar biz olamıyoruz…

Kırgınım hayata….

Yaşanmışlıklara.. içimde sadece bir özlem senden geriye kalan…

Birde kimseye anlatamadığım bu sevdayı döktüğüm kağıtlar…

Ve gittiğim bu yolun yamacında durup gökyüzüne bakmak istiyorum..

Yeniden o gökyüzündeki bulutlara anlam yükleyip senle beni hayal edermiyim bilmiyorum;

Ama bildiğim tek şey var… Sensizligi kendime yakıştıramadığım…

Bu gidişin…. Bu bitişin… Böylesine büyük bir sevdaya yakışmadığı…

Ve siz dost görünümlü düşmanlar artık uzak durun benden bizden herşeyden!!!

Çünkü siz bu aşkın katili oldunuz!!!

Gökçe Şahin

Anlamadan usunda tutunmaz düşler.. Düşlerin yoksa sende yoksun...